شمارهٔ ۴۵

قافیه: هماست۵ بیت

تا در این بادیه توفیق ازل همره ماستگنج تحقیق هدایت به دل آگه ماست

ما نه اکنون ز مقیمان خرابات غمیمدیر باز است که این دیر حوالتگه ماست

آن گلی را که در این باغ درختی ست بلندگر نبینیم قصور از نظر کوته ماست

تا قدم همچو خِضِر در طرف عشق زدیمگر همه آب حیات است که خاک ره ماست

ای خیالی تو خود از چشم فتادی ورنههمه جا کوکبهٔ دولت شاهنشه ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توفیق و هدایت در مسیر عشق و تحقیق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که تا زمانی که در این بادیه هستیم، توفیق ازل همراهمان است و دل‌مان از گنج تحقیق پر است. او می‌گوید که ما اکنون در جمع محبان نیستیم و این مکان، مدت‌هاست که جای ماست. همچنین به زیبایی گل‌ها و درختان اشاره می‌کند و می‌گوید اگر نتوانیم زیبایی‌ها را ببینیم، تقصیر از بینش ماست. شاعر با تأکید بر اهمیت عشق، می‌افزاید که حتی اگر همه آب حیات در دنیا باشد، خاک عشق راه ماست. در نهایت، او به خیالی اشاره می‌کند که شاید از نظر افتاده باشد، اما همواره نشانه‌هایی از قدرت شاهانه خود را در همه جا می‌بیند.