شمارهٔ ۳۵۷
تا همچو غنچه خندان از خود به در نیاییگر گل شوی کسی را هم در نظر نیایی
گر ره به خود ندانی تدبیر بیخودی کنبی خویش تا نگردی با خویش برنیایی
ای دل به کوی وحدت چون غیر می نگنجدتا ترک خود نگویی با خوددگر نیایی
هرکس که بی ارادت آید به کوی جانانپوشند در به رویش یعنی که در نیایی
چون یار خامه وارت می خواند ای خیالیشرط ادب نباشد گر تو به سر نیایی