شمارهٔ ۳۳۵

قافیه: فته۵ بیت

کنایت ها به آب خضر گفتهدهانش پیش لب امّا نهفته

مگر گلزار رخسار تو رنگی ستکزین سان سرخی رویت شکفته

چه محرابی ست طاق ابروانتکه در هر گوشه اش مستی ست خفته

صبا را آستان روبی مفرمایبه مژگان باید آن درگاه رُفته

خیالی در سخن دُر سفت و آن شوخنمی گیرد به گوش دُرهای سفته

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های چهره معشوق و تاثیر آن بر دل شاعر اشاره دارد. شاعر کنایه‌ای به آب خضر (منبع زنده‌ی جاودانگی) می‌زند و از سرخی چهره معشوق به مانند گل صحبت می‌کند. ابروهای او را همچون محرابی می‌داند که در آن نشانه‌های مستی نهفته است. همچنین، شاعر از نسیم (صبا) می‌خواهد که به درگاه معشوق نزدیک نشود، زیرا زیبایی و دلربایی معشوق آنقدر زیاد است که هیچ چیزی نمی‌تواند با آن مقایسه شود. در کل، شعر به وصف عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد.