شمارهٔ ۳۱۰ - استقبال از امیرخسرو دهلوی

قافیه: انگفتن۵ بیت

آخر ای جان لب شیرین تو را جان گفتنسخنی نیست که در روی تو نتوان گفتن

گفتم آنی ست در آن روی شد از خویش ببینکآخر کار زیان داشت مرا آن گفتن

با که گویم غم خود چون همه کس را یاد استشرح افسانهٔ عشقت ز فراوان گفتن

گویم اکنون به قدت راز دل خویش بلندتا به کی با دهن تنگ تو پنهان گفتن

گر خیالی سخن از زلف تو گوید چه عجبعجبی نیست ز دیوانه پریشان گفتن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و از احساسات و غم‌های درونی خود می‌گوید. او می‌گوید که هیچ کلامی نمی‌تواند زیبایی و عمق احساسش را نسبت به محبوب بیان کند. شاعر احساس می‌کند که گفتن از عشق و درد دلش به دیگران کار دشواری است، چرا که هر کس داستان عشق او را می‌داند. او می‌خواهد راز دلش را فاش کند، اما می‌داند که همیشه باید در دل نگه دارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که بیان کردن خیالات و احساساتش، حتی اگر به شکل دیوانگی باشد، امری طبیعی است.