شمارهٔ ۳۰۱
مابه وجهی صفت روی تو با مه کردیمکه بر او عاقبت این نکته موجّه کردیم
سر ز خجلت نه برآورد دگر یوسف مصربه حدیث تواش از بس که فرا چه کردیم
تا به بالای تو بستیم دل ای سروِ بلندبه هوای تو که دست از همه کوته کردیم
از پریشانیِ زلف تو دلم ز آن جمع استکه تو را عاقبت از حال خود آگه کردیم
تا توان بی خطری بار به منزل بردنتوشهٔ ره ز توکّلت علی الله کردیم
ای خیالی ز ره و رسم محبّت بیرونهرچه کردیم به جان تو که بی ره کردیم