شمارهٔ ۲۷

قافیه: نیکیست۶ بیت

از زروه‌های باغِ خطش یاسمن یکی‌ستوز پرده‌های سبز قدش ناروَن یکی‌ست

یوسف‌رخان اگرچه هزارند هر طرفدر ملک حسن یوسف گل پیرهن یکی‌ست

ای دل مرو ز عشوهٔ شیرین‌لبان ز راهکز کشتگان کمترشان کوهکن یکی‌ست

واقف بود ز نالهٔ جان‌سوز من سگتکاو هم بر آستان تو هرشب چو من یکی‌ست

تا زآفتاب روی تو عالم نیافت نورروشن نشد که صاحب وجه حسن یکی‌ست

خواهی دهی نجات خیالی به هر طریقعشق است رهنمای بگفتم سخن یکی‌ست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی‌های یک فرد می‌پردازد و می‌گوید که از زهره‌های باغ، یاسمن خاصی وجود دارد و از درختان سبز، نارون خاصی. او همچنین اشاره می‌کند که اگرچه یوسف‌های زیادی وجود دارند، در دنیای زیبایی، فقط یوسف خاصی وجود دارد که درخشانی‌اش بی‌نظیر است. شاعر دل را از رفتن به سمت عشق شیرین لبان منع می‌کند و می‌گوید که عشق تنها یکی است و نمی‌توان به راحتی آن را جایگزین کرد. او به ناله‌های خود اشاره کرده و می‌گوید که حتی سگش هم بر آستان محبوب شبانه‌اش ناله می‌زند. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که عشق همان راهنمایی است که همه چیز را به سمت حقیقت می‌برد.