غزل شماره ۵۵

قافیه: اری۷ بیت

عزیز اگر ز روی غمگساریخیال دوستان در خاطر آری

ز هجران آب بحرین دو دیدهابد بر بنده روم است جاری

به گاه گریه ام صد خنده آیدبه اشک و آه ابر نوبهاری

میازار ار نمردم از فراقتلعمر الله ما فیه اختیاری

دل از داغت چنان سوزد، نسوزدبه بزم خسروان عود قماری

من از مردن نترسم، لیک ترسمگهی برتربتم تشریف ناری

ز هجر دوست چندین شکوه خالدبعید است از طریق جان‌سپاری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و فراق دوستان است. شاعر از درد جدایی و اشک‌هایی که به خاطر فقدان آنها می‌ریزد، صحبت می‌کند. احساسات عمیق او نشان‌دهنده‌ی عشق و دلتنگی‌اش برای دوستانش است. او به زجر و رنجی که از جدایی می‌کشد، اشاره می‌کند و همچنین از ترس خود از مرگ در حالی که به یاد محبوبانش است، سخن می‌گوید. شاعر در پایان، با بیان شکوه از درد جدایی، تأکید می‌کند که این درد او را به نهایت نمی‌رساند و زندگی‌اش به خاطر دوستش ارزشمند است.