غزل شماره ۴۴

قافیه: انم۶ بیت

ز سودای خود ار خطی به کلک شوق بنشانمدو صد مجنون کند مشق جنون اندر دبستانم

بگیرد شب پره خورشید را چون آشبان در براگر یک شمه از دل تیرگی غم بر افشانم

گرفتارم به دام دیلمی خوی ستمکاریرباید دین و دل از مردم و گوید مسلمانم

ندانم در چه کارم چیستم؟ کز حسن بیدادشگهی چون گل به خنده، گاه چون بلبل در افغانم

اگر هر سو خیال فیلسوفی را کنم پیکینشانی از دل گمگشته خود از کجا دانم؟

به محراب هلال ابرویش رو کن دمی خالدکند شاید ز تیر غمزه خونریز قربانم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق داغ خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه این احساسات او را گرفتار کرده است. او آرزو دارد که با قلم خود احساساتش را ترسیم کند و این عشق دیوانه‌وار او را به چالش می‌کشد. همچنین اشاره می‌کند که شب، خورشید را در آغوش می‌گیرد و او نیز درگیر غم و تیرگی دل است. شاعر در عذاب است و نمی‌داند در چه وضعیتی قرار دارد؛ گاهی شاداب و گاه غمگین است. در نهایت، او به معشوقش اشاره می‌کند و امید دارد که شاید نگاه او بتواند از غم‌هایش بکاهد.