غزل شماره ۴۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ستم۵ بیت

از بس که ز صهبای هوس بیخود و مستمبیرون شده سر رشته ادراک ز دستم

در معرکه نفس بسی پای فشردمبفریفت مرا عاقبت و داد شکستم

هر لحظه پرستید و تبسم بنمایدخواهد که کند رو سیه از عهد الستم

با فضل تو ای مفضل جان بخش خطا پوشپیوستم و از غیر تو امید گسستم

اضعاف گنه می کنم از توبه خجالتخالد ز پس بیخودیم توبه شکستم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از اثرات عشق و هوس سخن می‌گوید که او را بی‌خود و مست کرده و در نتیجه توانایی درک و شناخت را از دست داده است. او در برابر نفس خودش شورش کرده اما در نهایت تسلیم آن می‌شود و دچار شکستی روحی می‌گردد. شاعر احساس می‌کند که هر لحظه به او عشق می‌ورزد و تظاهر به لبخند می‌کند، در حالی که در واقع می‌خواهد او را به گناه و تاریکی بکشاند. وی به فضل و رحمت الهی اشاره می‌کند که از غیر او قطع امید کرده است. در پایان به احساس شرم از گناهانش و توبه‌اش اشاره می‌کند، اما از بی‌خودی و عشق دوباره به سمت گناه کشیده شده است.