غزل شماره ۴۳
به چوگان قضا بادا شکسته دست چوگانمکه برهم زد هلال ابروی خورشید تابانم
مرا سودای چوگان بازی اندر سر کجا بودی؟اگر قلاب مهرش چنگ واکردی ز دامانم
به وجه خونبها بر کف گرفته نقد جان و دلبه امید قبولش از دو دیده گوهر افشانم
غرامت چون توانم داد زخم ابروی او راکه دخل هر دو عالم را به موئی زان چو نستانم
چکد بر برگ نسرینش دمادم لاله زان هر دمچو غنچه دل پر از خون، همچک گل پاره گریبانم
شفق شد خالد از خون مشرق پیشانی دلبرقیامت خاست، تا کی زندهای؟ زین نکته حیرانم