غزل شماره ۴۱

قافیه: اک۷ بیت

الا ای جامه صبر از غمت چاکترحم، قددنت للموت مرضاک

تو رفتی، لشکر جان‌هات در پیفیاطوبی لروح کان یلقاک

به فرقم پای استغنا نهادیبلندم ساختی الله ابقاک

به سوگند و عهودت دل نبندمفان الرب بالاخلاف رباک

به فردوسم مخوان زاهد که بی اولدی اهل النهی ماطاب طوباک

ز خاک ار لاله سان فردا برآیمترانی هکذا حیران سیماک

به مژگان می درد خالد پس از مرگتجاه اللحد حتی نال مثواک

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و اندوه ناشی از جدایی و مرگ است. شاعر ابتدا از درد و چاک‌هایی که غم محبوبش به دلش وارد کرده صحبت می‌کند و به نوعی به تقدیر و سرنوشت اشاره می‌کند. او به یاد محبوبش، روحی را تجلیل می‌کند که در پی اوست و آرزو می‌کند که از او دیدن کند. شاعر از قدرت و بلندی روح محبوب در زمانی که او در قید حیات بوده صحبت می‌کند و از آن طرف به ناپایداری عهود و سوگندها اشاره دارد. همچنین دلخوری خود را از زاهدانی که بدون عشق واقعی نمی‌توانند به خوشی برسند، بیان می‌کند. شعر در نهایت به تصوری از زندگی پس از مرگ اشاره دارد و دلتنگی و درد جدا شدن را به خوبی منتقل می‌کند.