غزل شماره ۳۵

قافیه: انهرقاص۶ بیت

ز شوقت شمع چون پروانه رقاصنه تنها شمع، بل کاشانه رقاص

ز بی تابی عشقش منع دل چند؟کز آتش چون نگردد دانه رقاص

اگر عشقت به کوه آرد شبیخونجهر از جای چون دیوانه رقاص

تو در دل، دل به زلفت در کشاکشچو جان از عشق خود جانانه رقاص

ز تمکین شیشه دل تیره گرددمودب باش و شو طفلانه رقاص

ز سوز عشق خالد چون نرقصد؟کزو چون خویش شد بیگانه رقاص

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمثیل عشق و معشوق و تأثیر آن بر روح و جسم شاعر می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصویرسازی شمع و پروانه، به شدت عشق و شیفتگی‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که مانند پروانه دور شمع می‌چرخد و دلی پر از شوق و اضطراب دارد. همچنین به برخوردهای سختی که عشق می‌تواند ایجاد کند، اشاره می‌کند و از زیبایی‌های عشق و دل‌باختگی نیز سخن می‌گوید. شاعر در نهایت تأکید می‌کند که عشق واقعی، همچون رقصی بی‌پایان و شگفت‌انگیز است که انسان را از خود بی‌خود می‌کند.