غزل شماره ۳۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ارش۹ بیت

بنازم نازنینی را که شد از عکس رخسارشعیان زینسان گلی صد دل کشد قلاب هر خارش

ز اوراقش دو صد یاقوت رمانی بود در کفشده هر قطره شبنم بر جبین لولوی شهسوارش

دم از لعلش زدن محض پشیمانی است نادانیهمین کافی است باشد نسبتی با روی دلدارش

شده پیراهن فیروزه اش صد پاره و آریهمیشه بدر کامل با کتان اینست کردارش

چه نقش است اینکه نقاش ازل بنمود در گلشنهزاران آفرین بر رشحه کلک گهربارش

ز استغنای خوبی با لب صد خنده می آیدبه رنگ حور و بوی نافه آهوی تاتارش

نماید چون به بازار لطافت روی، می بینیزلیخاوش به جان صد یوسف مصری خریدارش

درین موسم زمام اختیار آن کس به کف داردکه نبود فرق پیش اهل دل با نقش دیوارش

نظر بازی نزیبد خالدا جز با دلارامیبود پروانه‌وَش شمع و چو گل بلبل گرفتارش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد و او را به گونه‌ای توصیف می‌کند که زیبایی‌اش همگان را جلب می‌کند. او از گل‌ها و جواهرات به عنوان نمادهایی از زیبایی معشوق استفاده می‌کند و می‌گوید که هر قطره عرق و شبنم بر چهره‌اش گویی نشانه‌ای از عظمت اوست. همچنین، اشاره می‌کند که لبتان و زیبایی‌ها به قدری جذاب هستند که نمی‌توان از آن‌ها گذشت. شاعر به نوعی خلسه‌مانند به توصیف معشوق می‌پردازد و می‌گوید که تنها کسی می‌تواند او را درک کند که از قلبش آگاه باشد. در نهایت، او زیبایی معشوق را با دیگر زیبایی‌ها مقایسه می‌کند و به نوعی از قدرت و ویژگی‌های او صحبت می‌کند.