بخش ۹۷ - مناجات کردن سام نریمان
چو سام نریمان چنان حال دیدبرآورد سر بر سما بنگرید
که ای پاک دادار پروردگارتوئی آفریننده مور و مار
جهانبخش و نیرودهنده توئیبسی عادیان را فکنده توئی
مکن شرمسارم به ایران زمینبه پیش منوچهر شاه گزین
که گویند سام نریماننژادبه سرحد چین و به ماچین فتاد
نبد مرد دست نهنکال دیوبشد کشته بر دست آن دیو نیو
توام یاوری ده الاهم توئیبه هر جنگ پشت و پناهم توئی
مدد ده مرا تا بدین روی آببکوشم بدین دیو سر پرشتاب
بگفت ویکی نعره زد سام یلبرافروخت گرز از برای جدل
به نزدیک او راند کشتی خویشیکی گرز زد بر سر تیره کیش
سپر در سر آورد دیو دمانیکی نعره بر سام زد در زمان
که این بود ضرب تو و گرز توبه جنگ اندر و فره و برز تو
برین روی دریا هلاکت کنمعذابی عجب دردناکت کنم
بدو گفت سام ای دد ژاژخایدر این جایگه هرزه کمتر سرای
اگر فر و زور خدائی بودترا خود زمن کی رهائی بود
کنم ماهیان را یکی میهمانز چشم تو ای دیو تیره روان
برآورد بار دگر سام نرکه تا بر زند بر سر دیو نر
بجست از بر او نهنکال دیوبه آب اندرون شد به شور و غریو
بشد ناپدید اندر آن زیر آبندیدند او را کس از هیچ تاب
به یک زیر کشتی شد آن دیو نربرآورد کشتی ابر فرق سر
هزار آدم و کشتی آنچنانبه بالای سر برد دیو دمان
بدش آب دریای چین تا کمربگفتش که ای سام فرخنده فر
چگوئی زنم بر سر فرق توبه هم بشکنم فرق تا حلق تو
ولیکن جوانی تو ای نامداربرو بازگردان سپه را ز کار
بگفت این و گرداند کشتی ز دستبه آب اندرون کرد آن دیو پست