شمارهٔ ۴۹

۷ بیت

تا کی ندهی داد من ای داد ز دستترحم آر که خون در دلم افتاد ز دستت

تا دور شدی از برم ای طرفه ی بغدادشد دامن من دجله ی بغداد ز دستت

از دست تو فردا بروم داد بخواهمتا چند کشم محنت و بیداد ز دستت

بی شکّر شیرین تو بر درگه خسروبر سینه زنم سنگ چو فرهاد ز دستت

گر زانک بپای علمم راه نباشداز دور من و خاک ره و داد ز دستت

از خاک سر کوی تو چون دور فتادیمدادیم دل سوخته بر باد ز دستت

زینسان که بغم خوردن خواجو شده ئی شادشک نیست که هرگز نشود شاد ز دستت