شمارهٔ ۲۶۰

۹ بیت

گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردیگفت از آنروی که دل دادی و جان نسپردی

گفتمش جان ز غمت دادم و سر بنهادمگفت خوش باش که اکنون ز کفم جان بردی

گفتمش در شکرت چند بحسرت نگرمگفت در خویش نگه کن که بچشمش خردی

گفتمش چند کنم ناله و افغان از توگفت خاموش که ما را بفغان آوردی

گفتمش همنفسم ناله و آه سحرستگفت فریاد ز دست تو که بس دم سردی

گفتمش رنگ رخم گشت ز مهر تو چو کاهگفت بر من بجوی گر تو بحسرت مُردی

گفتمش در تو نظر کردم و دل بسپردمگفت آخر نه مرا دیدی و جان پروردی

گفتمش بلبل بستان جمال تو منمگفت پیداست که برگرد قفس می گردی

گفتمش کز می لعل تو چنین بی خبرمگفت خواجو خبرت هست که مستم کردی