شمارهٔ ۱۷۵
آید ز نی حدیثی هر دم بگوش جانمکاخر بیاد بشنو دستان و داستانم
من آن نیم که دیدی و آوازه ام شنیدیدر من بچشم معنی بنگر که من آنم
گر گوش هوش داری بشنو که باز گویمرمزی چنانک دانی رازی چنانک دانم
من بلبل فصیحم من همدم مسیحممن پرده سوز انسم من پرده ساز جانم
من باد پای روحم من بادبان نوحممن راز دار غیبم من راوی روانم
گاه ترانه گفتن عقلست دستیارمدر شرح عشق دادن روحست ترجمانم
عیسی روان فزاید چون من نفس برآرمداود مست گردد چون من زبور خوانم
در گوش هوش پیچد آواز دلنوازموز پرده دل آید دستان دلستانم
بی فکر ذکر گویم بی لهجه نغمه آرمبی حرف صوت سازم بی لب حدیث رانم
پیوسته در خروشم زیرا که زخم دارمهمواره زار و زردم زانرو که ناتوانم
اکنون که صوفی آسا تجرید خرقه کردمبنگر چو بت پرستان زنّار برمیانم
ببریده اند پایم در ره زدن ولیکنبا این بریده پائی با باد همعنانم
معذورم ار بنالم زیرا که می زنندملیکن چه چاره سازم کز خویش در فغانم
وقتی که طفل بودم هم خرقه بود خضرماکنون که پیر گشتم همدست کودکانم
خواجو اگر ندانی اسرار این معانیاز شهر بی زبانان معلوم کن زبانم