شمارهٔ ۱۶۱

۷ بیت

زهی گرفته خور از طلعت تو فال جمالنشانده قدّ تو در باغ جان نهال جمال

نوشته منشی دوان صنع لم یزلیبمشک بر ورق لاله ات مثال جمال

خیال روی تو تا دیده ام نمی رودمز دل جمال خیال و ز سر خیال جمال

چو روشنست که هر روز راز والی هستمباد روی چو روز ترا زوال جمال

کسی که نیست چو من تشنه جمال حرمحرام باد برو شربت زلال جمال

هوای یار همائی بلند پروازستکه در دلم طیران می کند ببال جمال

خرد چو دید که خواجو فدای او شد گفتزهی کمال کمال و زهی جمال جمال