شمارهٔ ۱۴۷

۹ بیت

زهی تاری زلفت مشک تاتارگل روی تو برده آب گلنار

از آن پوشم رخ از زلفت که گویندنمی باید نمودن زر بطرّار

بود بی لعل همچون ناردانتدلم پر نار و اشکم دانه ی نار

اگر ناوک نمی اندازد از چیستکمان پیوسته بر بالین بیمار

چو عین فتنه شد چشم تو چونستکه دائم خفته است و فتنه بیدار

دو چشم سیل بار و روی زردمشد این رود آور و آن زعفران زار

مرا بت قبله است و دیر مسجدمرا می زمزمست و کعبه خمّار

دل پر درد را دردست درمانتن بیمار را رنجست تیمار

چو انفاس عبیر افشان خواجوندارد نافه ئی در طبله عطّار