شمارهٔ ۱۴۶

۹ بیت

چون هست قرب حقیقی چه غم ز بعد مزارنظر بقربت یارست نی بقرب دیار

چو زائران حرم را وصال روحانیستتفاوتی نکند از دنوّ و بعد مزار

رسید عمر بپایان و داستان فراقز حد گذشت و بپایان نمی رسد طومار

بباغ بلبل خوش نغمه سحر خوان بینکه روز و شب سبق عشق می کند تکرار

بیا که حلقه نشینان بزمگاه الستزدند بر در دل حلقه ی در خمّار

بکش جفای رقیب ار حبیب می خواهیکنار گل نبری گر کنی کناره ز خار

چو هجر و وصل مساویست در حقیقت عشقاگر ز هجر بسوزی بساز و وصل انگار

درست قلب من ارشد شکسته باکی نیستبحکم آنکه روان می رود درین بازار

بروی خوب وی آنکس نظر کند خواجوکه پشت برد و جهان کرد و روی بر دیوار