شمارهٔ ۱۴۸

۹ بیت

گر یار یار باشدت ای یار غم مخورگنجت چو دست می دهد از مار غم مخور

بر مقتضای قول حکیمان روزگاراندک بنوش باده و بسیار غم مخور

دستار صوفیانه و دلق مرقعتگر رهن شد بخانه ی خمّار غم مخور

کارت چو شد ز دست و تو انکار می کنیاقرار کن برندی و زانکار غم مخور

چون دوست در نظر بود از دشمنت چه غمچون گل بدست باشدت از خار غم مخور

با طلعت حبیب چه اندیشه از رقیبچون یار حاضرست ز اغیار غم مخور

گر درد دل دوا شود ایدوست شاد زیور غمگسار غم بود ای یار غم مخور

چون زر بدست نیست ز طرّار غم مدارچون سر ز دست رفت ز دستار غم مخور

خواجو مدام جرعه ی مستان عشق نوشوز اعتراض مردم هشیار غم مخور