شمارهٔ ۱۴۱
تشنه ی غنچه ی سیراب ترا آب چه سودمرده ی نرگس پر خواب ترا خواب چه سود
جان شیرین چو بتلخی بلب آرد فرهادگر چشانندش از آن پس شکر ناب چه سود
چون توئی نور دل دیده ی صاحب نظرانشمع بی روی تو در مجلس اصحاب چه سود
منکه بی خاک سر کوی تو نتوانم خفتبستر خواب من از قاقم و سنجاب چه سود
کام جانم ز لب این لحظه برآور ورنیتشنه در بادیه چون خاک شود آب چه سود
دمبدم مردمک دیده دهد جلاّبمدل چو خون گشت کنون شربت عنّاب چه سود
همچو چشمت چو ز مستی نفسی خالی نیستزاهد صومعه را گوشه ی محراب چه سود
بی فروغ رخ زیبای تو در زلف سیاهدر شب تیره مرا پرتو مهتاب چه سود
چون بخنجر ز درت باز نگردد خواجواینهمه جور جفا باوی ازین باب چه سود