شمارهٔ ۱۳۷

۹ بیت

تا دلم در خم آن زلف سمن سا افتادکار من همچو سر زلف تو در پا افتاد

بسکه دود دل من دوش ز گردن بگذشتابر در چشم جهان بین ثریا افتاد

راستی را چو ز بالای توام یاد آمدز آه من غلغله در عالم بالا افتاد

چشم دریا دل ما چون ز تموّج دم زدشور در جان خروشنده دریا افتاد

اشکم از دیده از آن روی فتادست کزوراز پنهان دل خسته بصحرا افتاد

گویدم مردمک دیده ی گریان که کنونکار چشم تو چه اندیشه چو با ما افتاد

بلبل سوخته از بسکه برآورد نفیردود دل در جگر لاله ی حمرا افتاد

کوکب حسن چو گشت از رخ یوسف طالعتاب در سینه ی پر مهر زلیخا افتاد

دل خواجو که چو وامق ز جهان فارد گشتمهره ئی بود که در ششدر عذرا افتاد