شمارهٔ ۱۳۵

۱۱ بیت

کسی کزان سر زلف دو تا نمی ترسدمعّینست که از اژدها نمی ترسد

مرا ز طعن ملامت گران مترسانیدکه برگ بید ز باد هوا نمی ترسد

مریض شوق ز تیر ستم نمی رنجدقتیل عشق ز تیغ جفا نمی ترسد

از آن دو جادوی عاشق کش تو می ترسمکزان بترس که او از خدا نمی ترسد

چنین که خون اسیران بظلم می ریزدمگر ز هیبت روز جزا نمی ترسد

هزار جان گرامی فدای بالایتبیا که کشته ی عشق از بلا نمی ترسد

گر از عتاب تو ترسم تفاوتی نکندکدام بنده که از پادشا نمی ترسد

از آن ز چشم خوشت خائفم که هندوئیستکه از سیاست ترک ختا نمی ترسد

کسی که تیر جفا می زند برین دل ریشمگر ز ضربت تیغ قضا نمی ترسد

مرا بزخم قفا گفتمش ز پیش مرانکه زخم خورده ی هجر از قفا نمی ترسد

بطیره گفت که خواجو چنین که می بینمز نوک عمزه ی خونریز ما نمی ترسد