شمارهٔ ۱۰۶

۸ بیت

جادوئی چون نرگس مستت به بیماری که دیدهندوئی چون طره ی پستت بطرّاری که دید

در سواد شام تاری مشک تاتاری که یافتبر بیاض صبح صادق خطّ زنگاری که دید

مردم آزاری و هر دم عزم بیزاری کنیبیگناهی مردم آزاری و بیزاری که دید

چون ندارم زور و زر هم چاره ی من زاریستبی زر و زوری بدین مسکینی و زاری که دید

انک زر و شمشاد را پای خجالت در گلستراستی را زان صفت سروی بعیاری که دید

تا صبا دسته بند سنبل گلپوش اوکار او جز عنبر افشانی و عطّاری که دید

گفتمش بینم ترا مست و مرا ساغر بدستگفت سلطانرا حریف رند بازاری که دید

قصد خواجو کرد و خونش خورد و بر خاکش نشاندای عزیزان هرگز از خونخواری این خواری که دید