شمارهٔ ۴۴

۹ بیت

آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوستجنّت فراز سرو قیامت قیام اوست

گر زانک مشک ناب ز چین می شود پدیدصد چین در آن دو سلسله ی مشک فام اوست

مقبل کسی کش او بغلامی کند قبولای من غلام دولت انکو غلام اوست

عامی چو من بحضرت سلطان کجا رسدلیکن امید بنده بانعام عام اوست

پروانه گر چو شمع بسوزد عجب مدارکان سوختن ز پختن سودای خام اوست

مشتاق را بکعبه عبادت حلال نیستالا بکوی دوست که بیت الحرام اوست

وحشی ببوی دانه بدام اوفتد ولیکخرّم دلی که دانه خال تو دام اوست

هر کو کند بماه تمامت مشابهتاین روشنست کز نظر ناتمام اوست

خواجو بترک نام نکو گفت و ننگ داشتاز ننگ و نام اگرچه که ننگم ز نام اوست