شمارهٔ ۳۶۵

۷ بیت

روی تو گر بدیدمی جان بتو برفشاندمیصبرم اگر مدد شدی دل ز تو واستاندمی

چون تو در آمدی اگر غرقه ی خون نبود میبس که گهر بدیدگان در قدمت فشاندمی

کاج نراندی ای صنم توسن سرکش از برمتا ز دو دیده در پیت خون جگر نراندمی

پای دل رمیده گر باز بدستم آمدیترک تو کردمی و خویش از همه وارهاندمی

نوک قلم بسوختی از دل سوزناک منگرنه ز دیده دمبدم آب برو چکاندمی

ضعف رها نمی کند ورنه ز آه صبحدمشعله فروز چرخ را مشعله وانشاندمی

خواجو اگر چو دود دل دست در آه من زدیگر بزمین فروشدی بر فلکش رساندمی