شمارهٔ ۳۶

۹ بیت

سنبلش برگ ارغوان بگرفتسبزه اش طرف گلستان بگرفت

بر شکر طوطیش نشیمن کردبر قمر زاغش آشیان بگرفت

دور از آن روی بوستان افروزلاله را دل ز بوستان بگرفت

چون شبش گرد ماه خرمن کردآه من راه کهکشان بگرفت

هندوی قیرگون او بکمندقیروان تا بقیروان بگرفت

چون ز تنگ شکر شکر می ریختسخنش تنگ در دهان بگرفت

دل بیمار من بخونخواریخوی آن چشم ناتوان بگرفت

آتش طبع و آب دیده ی منهمچو باد صبا جهان بگرفت

خواجو از جان خسته دل برداشتزانک بی او دلش ز جان بگرفت