شمارهٔ ۳۴۵

۹ بیت

چگونه سرو روان گویمت که عین روانینه محض جوهر روحی که روح جوهر جانی

کدام سرو که گویم براستی بتو ماندکه باغ سرو روانی و سرو باغ روانی

تو آن نئی که توانی که خستگان بلا رابکام دل برسانی و جان بلب نرسانی

چه جرم رفت که رفتی و در غمم بنشاندیچه خیزد ار بنشینی و آتشم بنشانی

برون نمی روی از دل که حال دیده ببینینمی کشی مگر از درد و حسرتم برهانی

زهر که دل برباید تو دل رباتر ازوئیز هر چه جان بفزاید تو جان فزاتر از آنی

نهاده ام سر خدمت بر آستان ارادتگرم بلطف بخوانی و گر بقهر برانی

اگر امان ندهد عمر و بخت باز نگرددکجا بصبر میسر شود حصور امانی

مکن ملامت خواجو بعشقبازی و مستیکه برکناری و دانم که حال غرقه ندانی