شمارهٔ ۳۲۴

۹ بیت

ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائیوی لب لعل تر ای عادت روح افزائی

رقم از غالیه بر صفحه ی دیباچه زنیمشک تاتار چرا بر گل سوری سائی

لعل در پوش گهرپاش ترا لؤلؤی ترچه کند کز بن دندان نکند لالائی

روی خوب تو جهانیست پر از لطف و جمالوین عجبتر که تو خورشید جهان آرائی

گفته بودی که ازو سیر بر آیم روزیچون مرا جان عزیزی عجب ار برنائی

همه شب منتظر خیل خیال تو بودمردم دیده ی من در حرم بینائی

گر نپرسی خبر از حال دلم معذوریکه سخن را نبود در دهنت گنجائی

تو مرا عمر عزیزی و یقین می دانمکه چو رفتی نتوانی که دگر بازآئی

لب شیرین تو خواجو چو بدندان بگرفتاز جهان شور برآورد بشکر خائی