شمارهٔ ۳۲۰
گِرد ماه از مشک چنبر کرده ئیماه را از مشک زیور کرده ئی
شام شبگون قمر فرسای راسایبان مهر انور کرده ئی
در شبستان عبیر افشان زلفشمع کافوری ز رخ برکرده ئی
از چه رو بستانسرای خلد رامنزل هندوی کافر کرده ئی
روز را در سایه ی شب برده ئیشام را پیرایه ی خور کرده ئی
لعل دُرپاش زمرّد پوش راپرده دار عقد گوهر کرده ئی
تا بدست آورده ئی طغرای حسنملک خوبی را مسخّر کرده ای
ای مه آتش عذار آن آب خشککابگیر آتش تر کرده ئی
بر کفم نه گرچه خون جان ماستآنک در نصفی و ساغر کرده ئی
جان خواجو را ز جعد عنبرینهر زمان طوقی معنبر کرده ئی