شمارهٔ ۲۵۴

۷ بیت

چو هیچگونه ندارم بحضرت تو مجالشوم مقیم درت بالغدّو و الآصال

شگفت نیست اگر صید گشت مرغ دلمکه در هوای تو سیمرغ بفکند پر و بال

کرا وصال میسّر شود که در کویتمجال نیست کسی را مگر نسیم شمال

نشسته ام مترصّد که از دریچه ی صبحمگر طلوع کند آفتاب روز وصال

ز خاکم آتش عشقت هنوز شعله زندچو بگذری بسر خاک من پس از صد سال

ترا اگر چه ز امثال ما ملال گرفتگرفت بیتو مرا از حیات خویش ملال

مقیم در دل خواجو توئی و میدانیچه حاجتست بتقریر با تو صورت حال