شمارهٔ ۲۵

۹ بیت

سحر بگوش صبوحی کشان باده پرستخروش بلبله خوشتر زبانک بلبل مست

مرا اگر نبود کام جان و عمر درازچه باک چون لب جانبخش و زلف جانان هست

اگر روم بدود اشک و دامنم گیردکه از کمند محبت کجا توانی جست

امام ما مگر از نرگس تو رخصت یافتچنین که مست به محراب می رود پیوست

ز بسکه در رمضان سخت گفت عالم شهرچو آبگینه دل نازک قدح بشکست

چگونه از سر جام شراب برخیزدکسی که در صف رندان دُردنوش نشست

بمحشرم ز لحد بی خبر برانگیزندبدین صفت که شدم بیخود از شراب الست

عجب نباشد اگر آب رخ بباد رودمرا که باد بدستست و دل برفت از دست

کنون ورع نتوان بست صورت از خواجوکه باز بر سر پیمانه رفت و پیمان بست