شمارهٔ ۱۹۱
خیمه ی نوروز بر صحرا زدندچار طاق لعل بر خضرا زدند
لاله را بنگر که گوئی عرشیانکرسی از یاقوت بر مینا زدند
کارداران بهار از زرد گلآل زر بر رقعه ی خارا زدند
از حرم طارم نشینان چمنخرگه گلریز بر صحرا زدند
گوشه های باغ از آب چشم ابرخنده ها بر چشمهای ما زدند
مطربان با مرغ همدستان شدندعندلیبان پرده ی عنقا زدند
در هوای مجلس جمشید عهدغلغل اندر طارم اعلی زدند
باد نوروزش همایون کاین نداقدسیان در عالم بالا زدند
طوطیان با طبع خواجو گاه نطقطعنه ها بر بلبل گویا زدند