شمارهٔ ۸۵

۹ بیت

یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمدوگر از پای در افتاد بسر باز آمد

ظاهر آنست کزین پس گهر ارزان گرددکه چو دریا شد و چون کان گهر باز آمد

آنک در رسته ی بازار وفا زر میزددر رخ خویش نظر کرد و ززر باز آمد

گرچه طوطی ز شکر نیک بتنگ آمده بوددگر از آرزوی تنگ شکر باز آمد

بلبل مست نگر باز که چون باد بهاربهوای سمن و سنبل تر باز آمد

شمع کو مجلس اصحاب منوّر می داشتبا دلی تافته و سوز جگر باز آمد

خاکساری که شد آب رخش از گریه برودهمچو آتش شد و چون باد سحر باز آمد

مدتی گر بضرورت ز نظر غایب گشتمفکنیدش ز نظر چون بنظر باز آمد

هر که او را قدمی بود چو خواجو را دیدگفت کان یار قدم دار دگر باز آمد