شمارهٔ ۶۳

۱۱ بیت

آن شِکرلب که نباتش ز شکر می‌رویداز سمن برگ‌رخش سنبل تر می‌روید

می‌رود آب گل از نسترنش می‌ریزدو ارغوان و گلش از راهگذر می‌روید

بجز آن پسته‌دهن هیچ سهی‌سروی رانار سیمین نشنیدم که زبر می‌روید

تا تو در چشم منی از لب سرچشمهٔ چشملاله می‌چینم و در لحظه دگر می‌روید

فتنهٔ دور قمر نزد خرد دانی چیستسبزهٔ خط تو کز طرف قمر می‌روید

تیغ هجرم چه زنی کز دل ریشم هردممی‌دمد شاخ تبرخون و تبر می‌روید

فصل نوروز چو در برگ سمن می‌نگرمبی گل روی تو خارم ز بصر می‌روید

هر زمانم که خط سبز تو آید در چشمسبزه بینم ز لب چشمه که برمی‌روید

ای بسا برگ شقایق که دمادم در باغاز سرشک من و خوناب جگر می‌روید

ظاهر آنست که از خون دل فرهادستآن همه لاله که بر کوه و کمر می‌روید

اگر از چشم تو خواجو همه گوهر خیزداز رخ زرد تو چونست که زر می‌روید