شمارهٔ ۲۸۵

۱۱ بیت

ای نفس مشک بیز باد بهاریغالیه بوئی مگر نسیم نگاری

بر سر زلفش گذشته ئی که بدینساننافه گشائی کنی و مشک نثاری

جان گرامی فدای خاک رهت بادکز من مسکین قدم دریغ مداری

گر گذری باشدت بمنزل آن ماهلطف بود گر پیام من بگذاری

گو چه شود گر خلاف قول بد اندیشکام دل ریش این شکسته برآری

ای ز سر زلف مشکسای معنبربر سر آتش نهاده عود قماری

چون بزبان قلم حدیث تو رانمآیدم از خامه بوی مشک تتاری

غابَ إذا غبتُ فی الصبابِة صبریبان إذا بنت فی العباد قراری

من چو برون از تو دستگیر ندارمچون سر زلفم مگر فرو نگذاری

زور ورزم با تو چون ز دست نخیزدچاره چه باشد برون ز ناله و زاری

هر نفس از شاخسار شوق برآیدغلغل خواجو چه جای نغمه سازی