شمارهٔ ۲۷۲

۱۱ بیت

مستی ز چشم دلکش میگون یار جویوز جام باده کام دل بیقرار جوی

اکنون که بانگ بلبل مست از چمن بخاستبا دوستان نشین و می خوشگوار جوی

گر وصل یار سرو قدت دست می دهدچون سرو خوش برآی و لب جویبار جوی

فصل بهار باده ی گلبوی لاله گوندر پای گل ز دست بتی گلعذار جوی

از باغ پرس قصّه بتخانه ی بهارو انفاس عیسوی ز نسیم بهار جوی

ای دل مجوی نافه ی مشک ختا ولیکدر ناف شب دو سلسله ی مشکبار جوی

خود را ز نیستی چو کمر در میان مبینیا از میان موی میانان کنار جوی

خواهی که در جهان بزنی کوس خسرویدر باز ملک کسری و مهرنگار جوی

بعد از هزار سال که خاکم شود غباربوی وفا ز خاک من خاکسار جوی

هر دم که بیتو بر لب سرچشمه بگذرمگردد روان ز چشمه ی چشمم هزار جوی

خواجو اگر چنانک در این ره شود هلاکخونش ز چشم جادوی خونخوار یار جوی