شمارهٔ ۲۶۹

۹ بیت

دوش پیری یافتم در گوشه ی میخانه ئیدر کشیده از شراب نیستی پیمانه ئی

گفت در مستان لا یعقل بچشم عقل بینور خرد داری مکن انکار هر دیوانه ئی

گرچه ما بنیاد عمر از باده ویران کرده ایمکی بود گنجی چو مادر کنج هر ویرانه ئی

روشنست این کانک از سودای او در آتشیمشمع عشقش را کم افتد همچو ما پروانه ئی

دل بدلداری سپارد هر که صاحبدل بودکانک جانی باشدش نشکیبد از جانانه ئی

آشنائی را بچشم خویش دیدن مشکلستزانک او دیدار ننماید بهر بیگانه ئی

هر که داند کاندرین ره مقصد کلی یکیستهر زمانی کعبه ئی برسازد از بتخانه ئی

دل منه بر ملک جم خواجو که شادروان عمریا بافسونی رود بر باد یا افسانه ئی

حیف باشد چون تو شهبازی که عالم صید تستدر چنین دامی شده نخجیر آب و دانه ئی