شمارهٔ ۲۵۳

۱۰ بیت

بآفتاب جهانتاب سایه پرور توبتاب طره مهپوش سایه گستر تو

که من بمهر رخت ذره ئی جدا نشومگرم بتیغ زنی همچو سایه از بر تو

بخال خلد نشینت که روز و شب چو بلالگرفته است وطن بر لب چو کوثر تو

که طوطی دل شوریده ام بسان مگسدمی قرار نگیرد ز شور شکر تو

بلحظه ئی که کشد تیغ تیز پیل افکندو چشم عشوه گر شیر گیر کافر تو

که همچو تشنه که میرد ز عشق آب حیاتبود دلم متعطش بآب خنجر تو

بدان خط سیه دو درنگ آتش پوشکه درگرفت بگرد مه منور تو

که من بروز و شب آشفته و پریشانماز آن دو هندوی گردنکش دلاور تو

بخاک پای تن کانرا بجان و دل خواهدکه تاج سر کند آنکس که باشدش سر تو

که چون بخاک برند از در تو خواجو رابهیچ باب نجوید جدائی از در تو