شمارهٔ ۲۴۴

۱۱ بیت

بوقت صبح ندانم چه شد که مرغ چمنهزار ناله ی شبگیر برکشید چو من

مگر چو باد صبا مژده ی بهار آوردبباد داد دل خسته در هوای سمن

در آن نفس که برآید نسیم گلشن شوقرسد ببلبل یثرب دم اویس قرن

میان یوسف و یعقوب گر حجاب بودمعینست که نبود برون ز پیراهن

ز روی خوب تو دوری نمی توانم جستاگر چنانک شوم فتنه هر بوجه حسن

ز خوابگاه عدم چون بحشر برخیزمروایح غم عشق تو آیدم ز کفن

کند بگرد درت مرغ جان من پروازچنانک بلبل سرمست در هوای چمن

ز سوز سینه چو یک نکته بر زبان آرمزند زبانه چو شمع آتش دلم ز دهن

چو نور روی تو پرتو بر آسمان فکندچراغ خلوت روحانیون شود روشن

میان جان من و چین جعد مشکینتتعلّقیست حقیقی بحکم حب وطن

حدیث زلف تو می گفت تیره شب خواجوبرآمد از نفس او نسیم مشک ختن