شمارهٔ ۱۹۵

۹ بیت

من بیدل نگر از صحبت جانان محرومتنم از درد بجان آمده و ز جان محروم

خضر سیراب و من تشنه جگر در ظلماتچون سکندر ز لب چشمه ی حیوان محروم

آن نگینی که بدو بود ممالک بر پایدر کف دیو فتادست و سلیمان محروم

ای طبیب دل مجروح روا می داریجان من خون شده از رنج و ز درمان محروم

خاشه چینان زمین روب سراپرده ی انسهمه در بندگی و بنده ازینسان محروم

همچو پروانه نگر مرغ دل ریش مرابال و پر سوخته وز شمع شبستان محروم

ای مقیمان سر کوی سلاطین آخربنده تا کی بود از حضرت سلطان محروم

رحمت آرید بر آن مرغ سحر خوان چمنکو بماند ز گل و طرف گلستان محروم

عیب خواجو نتوان کرد اگرش جان عزیزهمچو یعقوب شد از یوسف کنعان محروم