شمارهٔ ۱۹۰

۹ بیت

ترا که گنج گشودی ز زخم مار چه غمچو شاخ گل بکف آید ز نوک خارچه غم

اگر هزار فعان کرده است بلبل مستچو غنچه پرده بر اندازد از هزار چه غم

معاشری که مدام از قدح گزیرش نیستچو می ز جام فرح نوشد از خمار چه غم

در آنزمان که شود وصل معنوی حاصلبصورت ار نشوی زائر مزار چه غم

میان لیلی و مجنون چو قرب جانی هستاگر چنانک بود دوری دیار چه غم

ز روزگار میندیش و کار خویش بسازچو روزگار برآمد ز روزگار چه غم

بزیر بار غم ار پست گشته ام غم نیستمرا که ترک شتر کرده ام ز بار چه غم

ترا چه غم بود از درد ما که سلطانراز رنج خاطر درویش دلفگار چه غم

درین میان که گرفتار عشق شد خواجوگرش مراد نهد چرخ در کنار چه غم