شمارهٔ ۱۷۹

۹ بیت

ای سرو خرامنده ی بستان حقایقآزاد شو از سبزه ی این سبز حدائق

بر گلبن ایجاد توئی غنچه ی خنداندر گلشن ابداع توئی برگ شقائق

منزلگه انس تو سراپرده ی قدسستتا چند شوی ساکن این تیره مضائق

بیرو نرود راه تو بی ترک مقاصدحاصل نشود کان تو بی قطع علائق

رخش امل از عرصه ی تقلید برون رانتا خیمه زنی بر سر میدان حقائق

در کوکبه ات خیل و حشم چیست مخائلشد در راه تو خرگاه وخیم چیست عوائق

چون کعبه ی خلقت بوجود تو شرف یافتباید که شوی قبله ی حاجات خلائق

آنکس که گدای در میخانه ی عشقستبر خسرو عقلست بصد مرتبه فائق

خواجو بسحر سر مکش از مرغ صراحیزیرا که بشبگیر بود بلبله لائق