شمارهٔ ۱۰۳

۱۱ بیت

ای پرده سرایان که درین پرده سرائیداز پرده برون شد دلم آخر بسر آئید

یکدم بنشینید که آشوب جهانیدیکره بسرائید چو مرغ دو سرائید

شکر ز لب لعل شکر بار بباریدعنبر ز سر زلف سمن سای بسائید

با من سخن از کعبه و بتخانه مگوئیدکز هر دو مرا مقصد و مقصود شمائید

خیزید و سر از عالم توحید بر آریدوز پرده ی کثرت رخ وحدت بنمائید

تا صورت جان در تتق عشق ببینیدزنگ خرد از آینه ی دل بزدائید

تا خرقه بخون دل ساغر بنشوئیدرندان خرابات مغان را بنشائید

گر شاه سپهرید در این خانه که مائیماز خانه برآید که همخانه ی مائید

گنجینه ی حسنید که در عقل نگنجیدیا چشمه ی جانید که در چشم نیائید

هم ساغر و هم باده و هم باده گساریدهم نغمه و هم پرده و هم پرده سرائید

هرگز نشوید از دل خواجو نفسی دوروین طرفه که معلوم ندارد که کجائید