شمارهٔ ۴ - در شکر

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ا۹ بیت

من که خاقانیم به منت شاهپشت خم کرده‌ام ز بار عطا

شاخ را پشت خم کند میوههم ز فیض سحاب و بر صبا

شکر دارم که فیض انعامشداد نان پاره و آبروی مرا

مرغ کابی خورد به کشور شاهکند از بهر شکر سر بالا

من که نان ملک خورم به سجودسر به زیر آرم از برای دعا

همه کس ز آسمان کند قبلهپشت گرداند از رکوع دوتا

و آسمان بر درش سجود آوردگفت سبحان ربی الاعلی

جود شاه ارچه رزق را سبب استلیکن آن را مسبب است خدا

حسب رزق از خدای دارم و بسحسبنا الله وحده ابدا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نعمت‌های الهی و لطف شاه اشاره می‌کند. او خود را از خاقانیان می‌داند و به خاطر عطای شاه سر به زیر دارد. مانند میوه‌ای که به خاطر بارش باران خم می‌شود، او نیز به فیض و رحمت خداوند و شاه شکرگزاری می‌کند. او در عین حال تأکید می‌کند که رزق و روزی را تنها از خداوند می‌داند و از نعمت‌های او خرسند است. شاعر با اشاره به سجود آسمان و اشاره به خداوند، بر این نکته تأکید می‌کند که جود و انعام شاه تنها سبب رزق است و اصل و مسبب اصلی خداوند است. در پایان، او تأکید می‌کند که تکیه‌گاه او تنها خداست.