غزل شمارهٔ ۶۰
آن نازنین که عیسی دل‌ها زبان اوستعودالصلب من خط زُنارسان اوست
بس عقل عیسوی که ز مشکین صلیب اوزنار بندد ارچه فلک طیلسان اوست
هر دم لبش به خنده برآید مسیح نومانا که مریمی دگر اندر دهان اوست
فرسوده‌تر ز سوزن عیسی تن من استباریک‌تر ز رشتهٔ مریم لبان اوست
آن لعل را به رشتهٔ مریم که درکشیداز سوزن مسیح که شکل میان اوست
گر بر دلم زبور بخوانند نشنودکه‌انجیر مرغش از لب انجیل‌خوان اوست
پیران کعبه لاف ز خاقانی آورندترسای روم کیست که خاقانی آن اوست