غزل شمارهٔ ۵۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: ناست۱۰ بیت

دل شد از دست و نه جای سخن استنز توام جای تظلم زدن است

دل تو را خواه قولا واحداتا تو خواهیش دو قولی سخن است

آنچه در آینه بینم نه منمپرتو توست که سایه‌فکن است

نظرت نیست به من زانکه مراتن نماند و نظر جان به تن است

باد سردم بکشد شمع فلکشمع جان در تنهٔ پیرهن است

هست دیگ هوست خام هنوزخامی آن ز دم سرد من است

گل ز باغ رخت آن کس چیندکه چو گل زرّ تَرََش در دهن است

عالمی شیفتهٔ زلف تواَندزلف تو شیفتهٔ خویشتن است

کرده‌ام توبه ز مِیْ خوردن لیکلب میگون تو توبه‌شکن است

نظر خاص تو خاقانی راستگرت نظاره هزار انجمن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از فردی صحبت می‌کند که دلش را از دست داده و نمی‌تواند درباره احساساتش سخن بگوید. او اشاره می‌کند که در دلش تنها جایی برای تظلم و شکایت از وضع خود دارد. او بر این باور است که همه چیزهایی که در آینه می‌بیند، در واقع نور وجود معشوقش است و خود او نیست. همچنین، نشان می‌دهد که اگرچه همیشه به معشوق نظر دارد، اما وضعیتش به گونه‌ای است که نمی‌تواند خود را از تن جدا کند. او در نهایت احساس تنهایی و سردی می‌کند و می‌گوید که دیگر از می‌نوشی توبه کرده، اما زیبایی لب‌های معشوقش باعث می‌شود که دوباره به آن خطا بازگردد. شعر به نوعی عشق عمیق و اندوه ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد.