شمارهٔ ۸۹ - قصیده

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اید۷ بیت

در کفم نیست آنچه می‌بایددر دلم نیست آنچه می‌شاید

هیچ در صبر دل نبندم از آنکدانم از صبر هیچ نگشاید

غم‌گساری در ابر می‌جویمبرق او دید هم نمی‌شاید

صد جگر پاره بر زمین افتدگر کسی دامنم بپالاید

تا من از دست درنیفتم، چرخننشیند ز پای و ناساید

دامن از اشک می‌کشم در خوندوست دامن به من کی آلاید

سخت کوش است آه خاقانیمگر این چرخ را بفرساید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات درونی و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که در دل و کفش چیزهایی که باید باشد، نیست و از صبر نیز نتیجه‌ای نمی‌گیرد. به دنبال آرامش و گسستن غم‌هاست، اما به نظر می‌رسد که این تلاش‌ها بی‌فایده هستند. شاعر به دردهایش اشاره می‌کند و به سختی‌های زندگی اشاره می‌کند که او را می‌آزارد، در حالی که چرخ هستی همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و او نمی‌تواند از این مشکلات رها شود. به طور کلی، شعر بازتابی از تلاش‌های نافرجام و ناامیدی‌های شاعر است.