شمارهٔ ۲۰۷ - مطلع دوم
سر تابوت مرا باز گشائید همهخود ببینید و به دشمن بنمائید همه
بر سر سبزهٔ باغ رخ من کبک مثالزار نالید که کبکان سرائید همه
پس بگوئید ز من با پدر و مادر منکه چه دلسوخته و رنج هبائید همه
بدرود ای پدر و مادرم، از من بدرودکه شدم فانی و در دام فنائید همه
خط سیه کرده تظلم به در چرخ بریدکه شما در خط این سبزه وطائید همه
بس کز آتش سری و باد کلاهی فلکبر سر خاک ز خون لعل قبائید همه
خاک من غرقهٔ خون گشت مگریید دگربس کنید از جزع ار اهل جزائید همه
چون درخت رز اگرتان رگ جان ببریدندآب چندان ز رگ چشم چه زائید همه
گر من از خرمن عمرم شده بر باد چو کاهجای شکر است که چون دانه بجائید همه
من عطای ملک العرش بدم نزد شماصبر کم گشت که گم کرده عطائید همه
ای طبیبان غلط گوی چه گویم که شمانامبارک دم و ناساز دوائید همه
اثر عود صلیب و خط ترساست خطاور مسیحید که در عین خطائید همه
ای حکیمان رصد بین خط احکام شماهمه یاوه است و شما یاوه درائید همه
خانهٔ طالع عمرم ششم و هشتم کیدچون ندیدید که جاماسب دهائید همه
ای کرامات فروشان دم افسون شماعلت افزود که معلول ریائید همه
رشتهٔ تب ز گرهتان رشتهٔ جانباز نگشاد که در بند هوائید همه
ای کسانی که ز ایام وفا میطلبیدنوشدارو طلب از زهر گیائید همه
چه شنیدید اجل را، اجل آمد گوئیکز فنا فارغ و مشغول بقائید همه
یا شما را خط امن است و نه زین آب و گلیدکه چنین سنگدل و بار خدائید همه
هم اسیر اجلید ارچه امیر اجلیدمرگ را زان چه کامیر الامرائید همه
خشت گل زیر سر و پی سپر آئید به مرگگر به خشت و به سپرمیر کیائید همه
هم ز بالا به چه افتید چو خورشید به شامگر ستاره سپه و صبح لوائید همه
آبتان زیر پل مرگ گذر خواهد داشتگرچه جیحون صفت و دجله صفائید همه
مرگ اگر پشه و مور است ازو در فزعیدگرچه پیل دژم و شیر وغائید همه
بنگرید از سر عبرت دم خاقانی راکه بدین مایه نظر دست روائید همه